] Het ontwikkelen van de Schilders praktijk van Bouke Veltman | Kunstkring BArt

Het ontwikkelen van de Schilders praktijk van Bouke Veltman

LANG GELEDEN

Al langdurig heeft hij tijdens zijn werkzaam leven in het onderwijs en daarna als managementconsultant iets met creatief of artistiek.
Tijdens evaluaties van trainingen hoorde hij soms dat hij wel erg kunstzinnig bezig was en dat dit niet paste in de sfeer van de training.
Hij besefte dat zelf niet eens in die zin, en zou ook niet meer terug kunnen halen wat dan wel precies dat kunstzinnige was, welke vorm het had.
Hij wilde wel al lang iets in die sfeer doen. Hij kwam in de dagelijkse praktijk niet verder dan zijn tuin anders aanleggen dan gebruikelijk.
Heuveltjes of paadjes van oude stenen, die later op veel meer plekken te zien waren.

Zijn vader tekende in zijn vrije tijd, toen hij nog in de 20 à 30 jaar was.
Daar heeft hij verder niets mee gedaan.
Hij heeft twee zussen die bij de Porceleijne Fles ‘Delfts Blauw’ schilderde, maar ja wat is en zegt dat precies.
Een zus schildert nog steeds en verkoopt ook af en toe werk. Ze schildert met name beesten, uit de vrije hand, en portretten nauwkeurig.

Trouwens wie doet tegenwoordig, als je officieel niet meer werkt, niet iets kunstzinnigs?
Het is een soort landelijk tijdverdrijf aan het worden en het is weinig onderscheidend.
Het is overigens wel een teken des tijds.
In zijn oog ontstaat er een steeds grotere behoefte om je ‘persoonlijk’ uit te drukken.
Waar kan dat nog?

HET BEGIN

Vanaf het moment dat hij stopte met mijn reguliere werk is hij nat in nat gaan schilderen. Vanaf najaar 2002 is dat het geval.
Hij deed dat één dag per 14 dagen bij Mieke Fielmich in Welsum langs de IJssel.
Hij vond het prettig en voelde zich er zeer bij thuis.
Plotseling in mei 2008 is zij met haar vriend verhuisd naar Zweden. Ze vonden het te druk en te horkerig in Nederland .
Hij zat met zijn handen in het haar want hij wilde wel verder met schilderen.
Via Marjoleine Maessen, die ook bij Mieke schilderde, is hij bij ‘t Pad terecht gekomen.
In september 2008 is hij aan het KIB-jaar (Kunst in Beeld) begonnen.
Het is een vierjarige opleiding – een dag per twee weken – en hij volgde de route voor ‘Holistisch Beeldend Kunstenaar’.

DE OPLEIDING

Vanaf het begin had hij voor ogen deze opleiding in zijn geheel te doen, waarom, hoezo, dat weet hij niet.
De opleiding doet een beroep op je om je te verdiepen in je kern, wie je bent, en van daaruit te schilderen. Dat betekent dat je veel zelf uitzoekt. Dat heeft hij ook nodig. Het is een soort leven langdurend dilemma, wat van anderen helpt hem, wat moet hij zelf oplossen.
Zijn route lijkt te zijn dat hij veel zelf moet oplossen.

DE VERANDERINGEN

In 2011, ook eerder al wel trouwens, is hij tijdens het 3e jaar meer gaan experimenteren. Het is niet alleen meer nat in nat, ook acryl, ook olieverf, niet alleen maar sfeer, ook vormen, soms erg recht toe recht aan, zelfs scheuren en plakken, wat nooit zijn favoriete bezigheid zal worden. Of van ‘donker’ meer naar ‘licht’. Soms van ‘vlak’ naar ‘krachtig’, nog wel met veel drukte er om heen.
Als hij leest in het stuk over ‘Kunstzinnig Werk Analyseren’, wat aan ‘Goddelijke eigenschappen’ bij elk van de 7 beeldelementen – lijn, kleur, vorm, enz. – hoort, of welk thema, en ook nog hoe dat er universeel en persoonlijk uitziet, dan beseft hij, dat hij de opleiding nog wel minimaal 4x dient te volgen om daar nog slechts een gedeelte van te realiseren!
Het zij zo.
Intussen is schilderen een levensbehoefte geworden.

EXPOSEREN

Aanvankelijk liet hij zijn werk niet aan anderen zien. Dat is veranderd.
Hij had het idee, dat het niet veel kon betekenen.
Daar is hij vanaf. Of het iets voor iemand betekent hoort hij ik graag, maar laat hij wel  aan de kijker over.
Nu vind hij het prettig als anderen zijn werk willen zien.
Hij neigt naar abstract tot landschap achtig schilderen, zonder dat daar de opzet tijdens het schilderen in ligt.
Hij ziet en hoort dat kijkers langer moeten kijken om te zien wat er te zien is. Het lijkt soms wat verborgen te zijn.
Hij herkent dat en het is voor hem meer en meer een soort gegeven aan het worden.
Hij hoeft dat niet te veranderen.
Het lijkt alsof hij schildert vanuit wat hij bewust of onbewust heeft waargenomen.
Hij legt zich niet toe op ‘naschilderen’. In zijn leven is nadoen nooit een favoriete bezigheid geworden.
Tegenwoordig exposeert hij af en toe zoals bij de Bloedbank in Hengelo, de Bibliotheek in Groenlo, een Fysiopraktijk in Eibergen, de Huve in Eibergen.
Hij schildert eens per maand met een kunstenaar uit Hengelo en twee wekelijks met een groepje in Halle.
Vanaf 2009 tot vorig jaar volgde hij eens per maand op zaterdagen schilderbijeenkomsten bij Jan de Kok in Boekelo. Jan de Kok schilderde voornamelijk vanuit de antroposofische sfeer en principes. De lessen begonnen steeds vanuit een verhaal, waarin verbanden van kunst, schilderkunst, mythologie en filosofie aan de orde kwamen. Hij kon boeiend vertellen en schitterend schilderen. Dat is afgelopen omdat Jan de Kok ziek werd.
In 2012heeft hij een driedaagse beeldhouwworkshop gevolgd in Saasveld . Boeiend, zeer boeiend.

Thuis, in zijn eigen atelier, schildert hij minimaal een dag per week.
Maar er zijn veel afleidingen in het leven: de tuin, de kinderen, kleinkinderen, een cursus energetisch management, de groentetuin en nog een aantal minder benoembare.

Op dit moment is iemand bezig met het opzetten van een website voor hem, waar drie titels in komen. Schilderen, Tuin en Schrijven.